معماری سنتی ایران فراتر از ترکیب خشت و آجر، ترجمان کالبدی اخلاق حیا و مردم‌داری بود؛ مهندسی هوشمندانه‌ای که مانع نفوذ نگاه غریبه به امن‌ترین پناهگاه زندگی می‌شد.
پاکبان پیش از طلوع آفتاب خیابان را آماده رفت‌وآمد می‌کند، معلم در کلاس برای ساختن آینده تلاش می‌کند و پزشک در اتاق درمان با دانش و مسئولیت خود با رنج انسان روبرو می‌شود؛ احترام به این افراد، فقط یک رفتار اجتماعی نیست، بخشی از اخلاق دینی و نشانه سلامت جامعه است.