استاد سیدمحمدحسین شهریار، شعر را تنها به مهارت و تکنیک محدود نمی‌دانست و برای شاعر بزرگ شدن، رسیدن از هنر به الهام و عرفان را ضروری می‌شمرد. او در گفت‌وگویی که پاییز ۱۳۶۶ منتشر شد، یک توصیه روشن به اهل شعر داشت: «شعر متوسط نخوانید»؛ چراکه به باور او، آنچه انسان را به مقصد می‌رساند، همت او و معیاری است که برای خود انتخاب می‌کند.
با فرا رسیدن رمضان، در بازخوانی اشعار محمدحسین شهریار، به تبیین حکمت روزه و صیقل روح در آینه ادبیات پرداخته ایم؛ دعوتی شاعرانه به صبر، عدالت و چشیدن میوه معرفت.
شهریار، شاعری است که تمامی عرصه‌های زندگی و هنر خود را، از عاطفه و عشق تا اندیشه و حماسه، با نور ایمان و معنویت پیوند داده است.
از «حیدر بابا» تا غزل‌های فارسی، شهریار با شعرش زندگی و احساسات انسانی را روایت کرد. او با زبانی ساده و پرمعنا، هنوز بعد از دهه‌ها همراه قلب و ذهن مردم است.
شهریار، شاعر بزرگ ایرانی، با شعر «علی ای همای رحمت» عشق خود به امام علی (ع) را به زیباترین شکل بیان کرد. اما داستان این شعر به همینجا ختم نمی‌شود؛ رؤیای آیت‌الله مرعشی نجفی از حضور شهریار در محضر امیرالمؤمنین (ع) و شعر خواندن او، این اثر را به یکی از مشهورترین اشعار مذهبی ایران تبدیل کرده است.