علامه محمدتقی جعفری از همان نوجوانی مسیری متفاوت برای یادگیری انتخاب کرده بود؛ مسیری که در آن، علاقه به دانستن از حفظ کردن مطالب و موفقیت در امتحان اهمیت بیشتری داشت. او سال‌ها بعد، در جمع علاقه‌مندان فلسفه، از رازی گفت که به اعتقاد خودش نقش مهمی در پیشرفت علمی و زندگی‌اش داشت: عشق به علم و لذت فهمیدن.