در جهانی که حوصله انسانها به ویدئوهای پانزدهثانیهای تیکتاک محدود شده، پرسش اساسی این است که آیا رمانهای چندصد صفحهای هنوز کارکرد تربیتی دارند؟ آیا در عصر سرعت و تصویر، ادبیات همچنان میتواند قدرت همدلی و اخلاق را در ما بیدار کند؟