در روزگاری که انسانها بیش از هر زمان دیگری به یکدیگر متصلاند، احساس تنهایی به یکی از بحرانهای جدی اجتماعی تبدیل شده است؛ اما آیا هر تنهاییای منفی است یا میان خلوت معنوی و تنهایی آسیبزا تفاوتی اساسی وجود دارد؟