در حالی که جهانِ مدرن با تکیه بر انباشتِ سرمایه و مدیریتِ دقیقِ داراییها تعریف میشود، سیره امام حسن مجتبی (ع) روایتی متفاوت از ثروت و قدرت ارائه میدهد که در آن، بخشش نه به معنایِ کم شدن، بلکه به مثابهِ راهی برایِ وسعت بخشیدن به حقیقتِ وجودیِ انسان است.
جامعهای که ثروت خود را از طریق خلق ارزش افزوده، نوآوری و مهارتآموزی به دست میآورد، ناگزیر به سمت قانونمداری، پیشبینیپذیری و ثبات حرکت میکند.
از انتخاب رشته تحصیلی و مسیر شغلی گرفته تا نحوه برگزاری مراسمهای آیینی و حتی چیدمان فضای خصوصی، همگی تحت نظارت یک «پلیس نامرئی» به نام «قضاوت دیگران» قرار دارند.