جامعه‌ای که ثروت خود را از طریق خلق ارزش افزوده، نوآوری و مهارت‌آموزی به دست می‌آورد، ناگزیر به سمت قانون‌مداری، پیش‌بینی‌پذیری و ثبات حرکت می‌کند.
وقتی اصلاحات با عاملیت قدرت، آمرانه و بدون اقناع فرهنگی صورت می‌گیرد، جامعه آن را نه به عنوان «بهبود»، بلکه به عنوان «تهاجم به هویت» تلقی می‌کند.
کارشناسان می‌گویند توسعه اقتصادی بدون امید اجتماعی پایدار نمی‌ماند. نوسانات اقتصادی، فرسایش اعتماد عمومی و نبود چشم‌انداز ملی، جامعه ایران را در مسیر حال‌گرایی افراطی قرار داده و سرمایه‌های انسانی را به مهاجرت سوق می‌دهد. بازسازی امید، کلید توسعه پایدار عنوان می‌شود.