آیتالله جوادی آملی با اشاره به تفاوت میان «بردگی ظاهری» و «بردگی باطنی» تأکید کرد که اسارت انسان تنها به سلطه استعمار و استبداد قدرتها محدود نمیشود، بلکه هوسها و خواهشهای نفسانی نیز میتوانند انسان را از درون به بند بکشند؛ به گفته وی، «حرص و طمع» از مهمترین جلوههای این بردگی است و انسان پیش از تلاش برای آزادی دیگران، باید خود را از این اسارت درونی رها کند.
انسان در مسیر رشد و تجربه زندگی، همیشه با دشمنانی بیرونی روبهرو نیست؛ گاهی خطرهای اصلی درست در درون خودش پنهاناند. این خطرات سروصدا نمیکنند، اما آهسته و بیآنکه بفهمیم، عزت، اعتمادبهنفس و آرامشمان را میبلعند.