امیرالمؤمنین(ع) در حکمت ۱۴ نهج البلاغه حقیقتی از سیر نعمت را آشکار می‌سازند؛ جایی‌که می‌فرمایند: «هرگاه آغازهای نعمت به شما رسید، با کم‌شکری پایان آن را از خود دور مسازید». این سخن، یادآور مسئولیت انسان در قبال نعمت‌های الهی است؛ زیرا هر نعمت، پیش از آن‌که در اوج و کمالش پدیدار شود، نشانه‌ها و جلوه‌هایی ابتدایی دارد که قدردانی از همان لحظه‌های نخست، زمینه تداوم و فراوانی آن را فراهم می‌کند.