در عصر نمایشگرهای همواره روشن، مرز میان تنهایی و خلوت فرو ریخته است. این گزارش بررسی می کند که چگونه اتصال دائمی به شبکه های اجتماعی، توانایی بنیادین «با خود بودن» را از انسان سلب کرده و چرا خلوت، نه یک انزوای اجتماعی، بلکه ضرورتی برای سلامت روان و عمق بخشی به زیست مومنانه است.