در روزگاری که بخش بزرگی از ارتباط انسان‌ها با جهان از دریچه تصویر و صفحه نمایش شکل می‌گیرد، آیا هنوز می‌توان پیام‌های عمیق قرآن را تنها با زبان کتاب و سخنرانی به نسل جدید منتقل کرد؟ آیت‌الله جوادی آملی با تأکید بر اینکه الفاظ تنها یکی از ابزارهای انتقال معنا هستند، «فیلم، تصویر و دوربین» را از مصادیق زبان روز و «لسان قوم» می‌داند و معتقد است داستان‌های قرآن و معارف اهل‌بیت(ع) می‌توانند با بهره‌گیری از هنر، راه تازه‌ای برای ورود به ذهن و جان مخاطب امروز پیدا کنند.
پژوهشگر دینی با تأکید بر اینکه انسان ذاتاً الگوپذیر است، گفت: کوتاهی در معرفی الگوهای حقیقی دینی موجب شده نسل جدید بیش از گذشته به شخصیت‌های خیالی و ابرقهرمان‌های ساخته‌شده در رسانه‌های غربی گرایش پیدا کند. وی با اشاره به داستان مادر حضرت موسی(ع)، آرامش‌بخشی خداوند به قلب این مادر مؤمن را مهم‌ترین پیام تربیتی این روایت قرآنی دانست.
حبیب نجّار، مرد مؤمنی که نامش در قرآن نیامده اما در تفاسیر با داستان «اصحاب‌القریه» گره خورده، همان کسی است که از دورترین نقطه شهر به یاری پیامبران شتافت و سرانجام جان خود را در راه ایمان و دفاع از توحید فدا کرد.
داستان آدم و حوا در بهشت نه تنها روایت آغازین بشر، بلکه سرشار از درس‌های عمیق تربیتی است. از آزادی در چارچوب‌های حکیمانه تا پذیرش مسئولیت و بازگشت به فطرت، این داستان در آیات قرآن به ما نشان می‌دهد که تربیت الهی چگونه انسان‌ها را از لغزش به سوی رشد و کمال هدایت می‌کند.
در میان داستان‌های قرآن، داستان حضرت یوسف داستانی است که خود قرآن بر سینه آن مهر بهترین قصه یعنی «احسن القصص» زده است. اما راز برتری این قصه در کجاست؟
«كهف» به معناى شكاف در دل كوه (غار) است; اصحاب كهف به معناى «ياران و ملازمان غار» است.
در سوره مبارکه بقره به تعدادی از وقایع تاریخی اشاره شده است که عموما مربوط به تاریخ بنی‌اسرائیل و پیامبران آنان و مبارزاتشان با طاغوت‌های زمانه و… است.