دعای باران زمانی خوانده می‌شود که انسان در برابر پدیده‌های طبیعی مانند خشکسالی که بقای زندگی بر آن وابسته است، احساس درماندگی می‌کند. این عمل نمادی از پناه بردن دل‌ها به خداوند در برابر سختی‌هاست.
در طول تاریخ و در روزهایی که از خشکسالی زمین ترک می‌خورد و امید مردم نا امید بود، پیامبران، امامان و صالحان رو به آسمان ایستادند و باران طلب کردند، دعایی که زود اجابت شد و باران چنان سریع و پرشکوه فرو می‌ریخت که تاریخ به احترام آن لحظه‌ها ایستاد.
آیت‌الله جوادی آملی از عموم مردم درخواست کرد که ضمن توبه به درگاه الهی همگی نماز باران را به صورت جماعت و یا فرادا بخوانند.
ادعیه باران از دعا‌های معروف نزد اهل بیت است که از امام حسین (ع)، امام رضا (ع) و در صحیفه سجادیه نقل شده است.
نوزدهمین دعا از کتاب شریف صحیفه سجادیه بهترین دعا در طلب نزول باران و رحمت الهی است که به «دُعَاء المَطَر» شهرت دارد.