در عصر سرعت و شبکههای اجتماعی، آبرو تنها با یک اشاره انگشت و فشردن دکمه بازنشر فرو میریزد؛ نوشتار حاضر به واکاوی مسئولیت اخلاقی ما در برابر حیثیت دیگران در دنیای بیرحمِ فضای مجازی میپردازد.
در روزگاری که کودکان و نوجوانان زودتر و گستردهتر از گذشته در معرض محتوای مسئلهدار قرار میگیرند، تربیت دینی دیگر نمیتواند فقط بر کنترل بیرونی تکیه کند. آنچه امروز اهمیت دارد، پرورش هویت، گفتوگوی امن، سواد رسانهای و خودکنترلی اخلاقی در کنار نظارتِ سنجیدهی والدین است.