نه برتری‌جویی و نه خودکم‌بینی؛ دوستی که خود را بزرگ‌تر از دوستش می‌بیند، مدام تحقیر می‌کند و دوستی که خود را کوچک‌تر می‌بیند، مدام فداکاریِ افراطی می‌کند. هر دو، تواضع را نقض می‌کنند. تواضع واقعی آن است که بدانی تو و دوستت دو انسان با ارزش‌های برابر هستید، هرچند توانایی‌ها و نقش‌هایتان متفاوت باشد، پذیرش خطاهای هم؛ وقتی قدر خود را بدانی، می‌دانی که معصوم نیستی، پس در برابر خطای دوستت سخت‌گیر نیستی و از او انتظار بی‌نقصی نداری.