ترس از تاریکی و تنهایی یکی از چالشهای رایج در سنین کودکی است که میتوان آن را با زبانی شیرین و آموزش مفهوم ذکر الهی به فرصتی طلایی برای ساختن باورهای توحیدی فرزندان تبدیل کرد.
وقتی کودک حرف زشت میزند و فحش میدهد، چه کاری باید انجام دهیم؟ آیا بیتفاوت باشیم؟ آیا او را دعوا کنیم؟ چه کنیم که این کار را تکرار نکند؟
حجتالاسلام والمسلمین مجید همتی با ارائه راهکارهای تربیتی بر پایه روانشناسیِ کودک، به تبیینِ جایگاهِ «بازیهایِ تمرینی» و «نمایشی» در رشدِ خلاقیت و مهارتهایِ حرکتیِ کودکانِ زیر سه سال پرداخت.
شب که میشود، ذهن کودک برای دریافت مفاهیم عمیق آماده است. اگر این لحظات را با داستانهای کوتاه و شیرین دینی پر نکنیم، روایتهای فضای مجازی و برنامههای بیمحتوا جای خالی آن را پر میکنند. قصه شب، نه فقط یک فعالیت قبل از خواب، که راهی برای حک کردن محبت اهل بیت در ضمیر ناخودآگاه فرزندان است.
«فرزند ۲ساله من چنگ میزند، اشیا را پرتاب میکند و دیگران را کتک میزند!آیا فرزند من پرخاشگر شده است؟ آیا این به معنای آن است که من رفتار منفی انجام دادهام؟ هر چه به او میگویم «نکن»، اما باز هم این کار را تکرار میکند. چهکار کنم؟»
«اگه اتفاقی افتاد کنار هم باشیم!»، «شرایط جنگیه، حوصله ندارم!»...این جملات ساده اما خطرناک، ریشه ترس و ناامنی را در وجود کودک نهادینه میکند.
از دست دادن یک عزیز، تجربهای عمیق و پررنگ در زندگی هر فرد بخصوص برای کودکان ونوجوانی است که تجربه کمتری دراین زمینه دارند.این تجربه نه تنها بر احساسات آنها تاثیر میگذارد، بلکه میتواند رفتار، خواب، اشتها و روابط اجتماعی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.روند سوگواری و پذیرش این فقدان،مرحلهای طبیعی و لازم برای سلامت روان بوده ونیازمند همراهی،همدلی و حمایت خانواده و اطرافیان است.
زهرا خزایی معتقد است: «بازی و قصه» زبان طبیعی کودک است؛ همانطور که «گفتار» زبان بزرگسالان است، کودک از طریق بازی با جهان اطراف خود آشنا میشود، هیجانات خود را تجربه و تنظیم و معنای موقعیتهای زندگی را درک میکند.