در نگاه دین، دنیا نه دشمن انسان است و نه چیزی که باید از آن گریخت؛ مال، خانه، شغل و رفاه می‌توانند نعمت‌هایی الهی باشند. مسئله از جایی آغاز می‌شود که «داشتن دنیا» به «هدف زندگی» تبدیل شود و انسان برای رسیدن به خواسته‌های مادی، خدا و آخرت را به فراموشی بسپارد. امیرالمؤمنین(ع) در سخنانی هشدار می‌دهند که آرامش واقعی در انباشتن بیشتر نیست؛ بلکه در آن است که دنیا در دست انسان باشد، نه در دل او.
دنیا در نگاه قرآن نه مقصد نهایی انسان است و نه عرصه‌ای بی‌ارزش؛ «مزرعه آخرت»، «تجارتخانه اولیای خدا» و «کلاس درس» انسان است؛ اما در همین جهانِ پرجاذبه و سرشار از آزمون، انسان میان عقل و فطرت از یک سو و هواهای نفسانی از سوی دیگر قرار گرفته و برای رسیدن به کمال، به هدایت پیامبران نیاز دارد.