وقتی با یک اختلاف خانوادگی، خشم، نگرانی درباره تربیت فرزند یا حتی مسئله‌ای اجتماعی مواجه می‌شویم، آیا تا به حال از خود پرسیده‌ایم قرآن درباره این مشکل چه می‌گوید؟ «استنطاق» آیات، یعنی مسئله را به قرآن عرضه کنیم و برای یافتن پاسخ به سراغ آیات برویم؛ نه اینکه پاسخ از پیش ساخته خود را به قرآن تحمیل کنیم. این شیوه مواجهه، انسان را از خواندن صرف آیات فراتر می‌برد و به گفت‌وگویی فعال با قرآن می‌رساند؛ گفت‌وگویی که از یک سؤال آغاز می‌شود، با تدبر و بررسی مجموعه آیات ادامه پیدا می‌کند و در نهایت باید به تغییر و عمل در زندگی منتهی شود.
قرآن فقط برای تلاوت در خانه و مسجد یا حضور در محافل قرآنی نیست؛ آنجا که یک آیه در لحظه خشم، شادی، موفقیت، اختلاف یا تصمیم‌گیری راهنمای رفتار انسان می‌شود، «قرآن‌زیستی» معنا پیدا می‌کند. شاید جامعه قرآنی از جایی آغاز شود که آیات الهی از صفحات کتاب عبور کنند و در خانه، بازار، مدرسه، محل کار و حتی رفتار ما در فضای مجازی دیده شوند.
اضطراب و آشفتگی ذهنی گاهی آن‌قدر در زندگی‌مان ریشه می‌دواند که حتی خواب و تمرکز را هم از ما می‌گیرد؛ اما شاید راه آرام‌شدن، برخلاف تصورمان، نه در تغییر شرایط زندگی، بلکه در یک کلمه ساده باشد. قرآن در سوره رعد، از رازی سخن می‌گوید که می‌تواند دل ناآرام را به ساحل آرامش برساند: «ذکر خدا».
هیئت علمی مکتب نرجس(س)، گفت: قرآن کریم انسان را به سوی زندگی‌ای هدایت می‌کند، که در آن انسانیت، پویایی و حرکت به سوی کمال متجلی باشد و یکی از مهم‌ترین عوامل تحقق چنین زندگی‌ای، امید است.