در بسیاری از خانه‌ها، یک صحنه تکراری هر روز دیده می‌شود: کودکی که هنگام غذا خوردن، خوابیدن، درس خواندن یا حتی بازی کردن، گوشی موبایل را رها نمی‌کند. چیزی که چند سال پیش فقط یک وسیله ارتباطی بود، امروز برای بسیاری از کودکان به «هم‌بازی»، «معلم»، «سرگرمی» و حتی «آرام‌بخش روانی» تبدیل شده است. اما پشت این آرامش ظاهری، پژوهش‌های علمی درباره کاهش تمرکز، اختلال خواب، اضطراب، افت مهارت‌های اجتماعی و وابستگی رفتاری هشدار می‌دهند.
بازی‌های خانوادگی بیش از آنکه سرگرمی باشند، فرصتی برای رشد ذهنی، اجتماعی و عاطفی کودک و تقویت پیوند با والدین هستند. هر لحظه بازی، پایه‌های خلاقیت، اعتماد به نفس و مهارت‌های زندگی را در کودک می‌سازد.
نگاه انتقادی دین به برخی اشکال سرگرمی، نه از سر مخالفت با شادی و فراغت، بلکه ناشی از دغدغه حفظ توحید، کرامت انسانی و جهت‌مندی زندگی مؤمنانه است. بازاندیشی در الگوهای سرگرمی، بخشی جدی از بازسازی سبک زندگی اسلامی در جهان معاصر به شمار می‌آید؛ بازاندیشی‌ای که می‌کوشد میان نشاط، معنا، آزادی و عبودیت، نسبتی متوازن و آگاهانه برقرار کند.