گاهی سقوط انسان از همان لحظه‌ای آغاز می‌شود که خدا را از متن زندگی خود کنار می‌گذارد و خواسته‌های نفس را معیار تصمیم‌هایش قرار می‌دهد. سوره جاثیه با ترسیم این حقیقت، نشان می‌دهد که فراموشی خدا، انسان را به انکار قیامت، بی‌اعتنایی به آیات الهی و سرانجام به حسرتی ابدی می‌کشاند.
خداوند در آیات ۱۴ تا ۲۲ سوره جاثیه، از قومی سخن می‌گوید که کتاب آسمانی، پیامبران، نعمت‌های فراوان و نشانه‌های روشن هدایت را در اختیار داشتند، اما حسادت، برتری‌جویی و دنیاطلبی، آنان را به اختلاف و انحراف کشاند.
آیات ۱ تا ۱۳ سوره جاثیه، با یادآوری نعمت‌های بی‌شمار خدا در آسمان و زمین، این پرسش را مطرح می‌کند که چرا انسان با وجود غرق بودن در نعمت‌ها، شکرگزار نیست و گاه راه غفلت، سرکشی و دشمنی با حق را برمی‌گزیند.