سعدی در این حکایت به ما میآموزد که حقیقت روزه، تنها تشنگی و گرسنگی نیست؛ بلکه رسیدگی به احوال محرومان است. عبادتی که باری از دوش کسی برندارد، بندگی واقعی نیست.
در توصیفات سعدی _چه در نظم و چه در نثر_ از حضرت رسول اکرم (ص)، رحمت للعالمین بودن را میتوان دید، پیامبری که شفاعت میکند و رحم میورزد و دست میگیرد.