۱۶۸ نیمکت خالی در میناب، هنوز روایت کودکانی را در خود دارند که جنگ رمضان فرصت بازگشت به مدرسه را از آنان گرفت. حالا که زنگ مدرسه‌ها پس از ماه‌ها سکوت دوباره به صدا درآمده و حیاط‌ها از هیاهوی کودکانه جان گرفته‌اند، جای خالی این دانش‌آموزان بیش از همیشه به چشم می‌آید.
شعر «وطن» سروده مسعود آزادبخت در وصف شهدای مدرسه میناب و شهید ماکان نصیری است. تصاویری از دفترهای خون‌آلود، کودک زیر آوار، مادر بی‌تاب و رد کفش کوچک بر خاک حیاط، و در نهایت پیوند وطن با خون کودک را روایت می‌کند.
«من یک معلمم و انتظار والدین پشت در مدرسه را زیاد دیده‌ام. اما چیزی که این بار دیدم فرق داشت. هیچ کدام از مادرها منتظر نبودند دخترشان از در مدرسه بدود بیرون و با صدای بلند بخندد. آن‌ها فقط می‌خواستند کسی یک تکه از پیکر دختری که صبح راهی مدرسه کرده بودند را بیاورد.»
روز اول حمله رژیم کودک‌کش و امریکای جنایتکار با بمب خبر حمله به دبستان شهر میناب، یکی از سلول‌های پیکر دوست داشتنی ایران‌مان و شهادت ۱۶۸ دانش‌آموز آن گذشت.