در جست‌وجوی حقیقت، صرفِ معنوی بودن یک مسیر نمی‌تواند به‌تنهایی ضامن درستی آن باشد؛ از نگاه مکتب اهل‌بیت(ع)، سلوک و تهذیب نفس باید در چارچوب قرآن، سنت پیامبر(ص) و هدایت عترت دنبال شود. از همین رو، مرزبندی ائمه(ع) با جریان‌های صوفیانه صرفاً به زهد، ذکر، خلوت یا شیوه زندگی آنان مربوط نبود، بلکه به یک پرسش بنیادین بازمی‌گشت: آیا می‌توان برای رسیدن به معرفت و قرب الهی، مسیری مستقل از آنچه پیامبر(ص) و اهل‌بیت(ع) تعلیم داده‌اند ترسیم کرد؟
با بررسی مطالبی که درباره سیادت از سوی بزرگان فرقه اهل حق اظهار شده است، معلوم می‌شود که سیادت در مرام اهل حق مبنای مشخصی ندارد، چرا که گاهی با خواب دیدن سید می‌شود و گاهی دیگران برای او خواب می‌بینند. گاهی نیز با مراسم مخصوص و غیره سید می‌گردند.
ابو هاشم کوفی، شخصیتی پیچیده در اواخر خلافت بنی‌امیه، اولین کسی است که به عنوان صوفی شناخته شده است. با وجود ظاهر جبری، عقاید باطنی او، او را به عنوان پیشگامی در این مکتب معنوی معرفی می‌کند، هرچند پیش از او بزرگانِ زاهد و ورعمند وجود داشتند.
چنين حقی از ناحيه منابع دينی به فرقه های صوفيه داده نشده است و احكام و حقوق شرعی بايد مستند به قرآن و سنت باشد هر چند امروزه صوفیه در ایران فعالیت رسمی دارد.
به گزارش «مبلغ»، تصوف و صوفیان بخش مهمی از فرهنگ و مذهب ترکیه بوده و هستند. جریانی که علاوه بر نقش آفرینی های اجتماعی و مذهبی، در سیاست نیز دستی دارد. در این مستند به فرق مختلف صوفیه در ترکیه، رویکردهای دولت‌های مختلف این کشور نسبت به طریقت‌های صوفی و البته نقش‌آفرینی‌های سیاسی صوفیان در […]