ممکن است انسانی سال‌ها نماز بخواند و عبادت کند، اما میان «صحیح بودن» و «قبول شدن» اعمال او فاصله‌ای عمیق وجود داشته باشد. حاج‌آقا مجتبی تهرانی با استناد به سخن امیرالمؤمنین(ع) از دو ویژگی‌ای می‌گوید که بدون آنها اعمال نیک به مقام قبولی نمی‌رسند: تقوا و اخلاص؛ و امام صادق(ع) از دو رکعت نمازی سخن می‌گویند که اگر پس از پنجاه سال عبادت پذیرفته شود، می‌تواند راه نجات انسان را باز کند.
در تبیین حدیث حضرت زهرا(س)هر کس عبادت خود را با خلوص کامل و صرفاً برای خداوند انجام دهد، خداوند در مقابل، بهترین تقدیر و مصلحت را برای او رقم خواهد زد. این خلوص به معنای انجام اعمال تنها با نیت الهی و به دور از هرگونه شائبه ریا یا انگیزه‌های مادی است. در نتیجه این بندگی خالصانه، خداوند که به تمام ابعاد وجودی انسان و خیر و شر او آگاه است، بر اساس حکمت بی‌انتهای خود، آن چیزی را که واقعاً به صلاح و سعادت حقیقی بنده در دنیا و آخرت منجر می‌شود، برای او فراهم می‌آورد. این مصلحت‌بینی الهی فراتر از خواسته‌های ظاهری و محدود بنده است و تضمین‌کننده نهایی خیر و برکت برای او خواهد بود.