در میان آثار بهجامانده از هنر اسلامی ایران، محرابهای زرینفام را نمیتوان تنها بخشی از تزئینات معماری مساجد دانست. این آثار، جلوهای از پیوند میان ایمان، خوشنویسی، فناوری و هنر هستند؛ کاشیهایی که زمانی در فضای مقدس مسجدها و زیارتگاهها میدرخشیدند و امروز هر کدام در گوشهای از موزههای ایران و جهان، بخشی از تاریخ هنر ایران را روایت میکنند.
در هیاهویِ زندگیِ مدرن که چشمهایِ ما از نورهایِ مصنوعی و تندِ شهری خسته شدهاند، مساجدِ تاریخیِ ایران نه فقط به عنوانِ مکانِ عبادت، بلکه به مثابهیِ ایستگاههایِ بازآفرینیِ روح عمل میکنند. معماریِ نور در این بناها، قصهای است از هدایت؛ جایی که نور، از یک عاملِ فیزیکی به استعارهای از حضورِ امرِ قدسی تبدیل میشود.
آبی لاجوردی جزو رنگهایی است که در جهان با نام «ایرانی» نامیده میشود. این رنگ بر روی سفالهای ایرانی و کاشیکاریها استفاده شده است و در نقوش مساجد ایران تا مدیترانه دیده میشود.