در سال‌های اخیر، بسیاری از پژوهشگران حوزه شهرسازی و علوم اجتماعی بر یک نکته مشترک تأکید می‌کنند: معماری تنها ساختن دیوار و سقف نیست، بلکه طراحی شیوه زندگی است. در سنت معماری ایرانی ـ اسلامی، خانه، مسجد و محله به‌گونه‌ای طراحی می‌شدند که انسان در آن‌ها احساس آرامش، امنیت و تعلق کند. از حیاط خانه تا صحن مسجد، همه چیز حامل پیامی برای آرامش روح و تقویت پیوندهای اجتماعی بود؛ پیامی که به نظر می‌رسد در شهرهای مدرن تا حدی کمرنگ شده است.