آیت الله تهرانی که منظومه فکری و عملی خود را بر پایههای مستحکم وحی و مکتب اهلبیت (ع) بنا نهاده بود، توانست پیوند عمیقی میان علوم ظاهری حوزه و دقایق باطنی سلوک الیالله برقرار سازد.