بررسی آمارهای خودکشی زنان و دختران نشان می‌دهد که رنج روانی را نمی‌توان تنها به یک عامل فردی یا ضعف ایمان فروکاست؛ حل این بحران نیازمند فهم هم‌زمان بن‌بست‌های ساختاری، توانمندسازی اجتماعی، حمایت تخصصی و بازخوانی امیدبخش معنویت دینی است.
گسست از آینده و احساس رهاشدگی، رنجی خاموش است که پیش از هر اقدامی رخ می‌دهد؛ سوره مبارکه ضحی بدون نادیده‌گرفتن تاریکی رنج، افق مسدودشده زندگی را با نفی تنهایی و نوید گشایش بازمی‌گشاید و چارچوبی امیدبخش برای پیشگیری از بحران‌های روانی پیش چشم می‌گذارد.