در میان آثار بهجامانده از هنر اسلامی ایران، محرابهای زرینفام را نمیتوان تنها بخشی از تزئینات معماری مساجد دانست. این آثار، جلوهای از پیوند میان ایمان، خوشنویسی، فناوری و هنر هستند؛ کاشیهایی که زمانی در فضای مقدس مسجدها و زیارتگاهها میدرخشیدند و امروز هر کدام در گوشهای از موزههای ایران و جهان، بخشی از تاریخ هنر ایران را روایت میکنند.
یک پیشکسوت میراث فرهنگی گفت: آثار هنری خودبهخود تولید نمیشوند، بلکه تحت تأثیر تاریخ، علم، دین و... ایجاد میشوند و اگر کسی آشنایی و تخصص کافی در خصوص این مؤلفهها نداشته باشد، در زمره هنرمندان قرار نمیگیرد.
هر غروب، در کوچههای ساکت ابوزیدآباد، خانهای نفس میکشد که سقف گنبدی و دیوارهای کاهگلیاش، دو قرن است با نوای «یا حسین(ع)» جان میگیرد؛ خانهای ساده که دلهای خسته را به اشک پیوند میزند.
«امام علی (ع) قهرمان بیچونوچرای روسهای تازه مسلمان شدهای بود که بعد از ترجمه نهجالبلاغه به زبان روسی با این گنج ناب آشنا شده بودند.اصلاً نهجالبلاغه ما را با هم، هم وطن کرده بود بدون جغرافیای مشترک. نقطه وصلمان شده بود کلام امیر(ع). ما حتی زبان هم را بلد نبودیم اما زنان روسی مسلمان که با هدیه مان در مرکز امیرالمومنین غافلگیر شده بودند،طوری در آغوشمان گرفتند که انگار سالها ما را میشناختند.»