انسان امروز بیش از هر زمان دیگری در تله کنترلگری و اضطراب ناشی از آینده گرفتار شده است، اما ادبیات اخلاقی دین با ارائه پله‌های چهارگانه پایداری روح، مسیری شگفت‌انگیز برای رهایی از فرسودگی ذهنی و رسیدن به آرامش عمیق پیشنهاد می‌کند.
باید هرگاه لطف خدا را در پوشاندن عیب‌های خود دیدیم، به‌جای خوش‌دل شدنِ بی‌جا، به خود آییم و با شرمندگی زمزمه کنیم: «خدایا؛ شکر که رسوایم نکردی، کمکم کن تا اصلاح شوم.»