• انتشار : 2 سپتامبر 2024 - 21:00
  • کد خبر : 22256

    • خداوند در قرآن به جان چه کسی قسم خورده است؟

    دکتر محمود مهدوی دامغانی می گوید پروردگار در هیچ موردی، در هیچ وصف و تعریفی از پیامبرانش، جز وجود مقدس حضرت ختمی‌مرتبت، به جان کسی سوگند نخورده ‌است.

    به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دکتر محمود مهدوی دامغانی با اشاره به جایگاه خاتم‌الانبیا (ص) به نکات زیر اشاره کرده است:
    • درباره جایگاه حضرت ختمی‌مرتبت(ص) کاری دشوار است که ما هر چه در راه آن تلاش کنیم، قادر به عرضه سخنی پاکیزه و جامع نیستیم
      پروردگار در هیچ موردی، در هیچ وصف و تعریفی از پیامبرانش، جز وجود مقدس حضرت ختمی‌مرتبت، به جان کسی سوگند نخورده ‌است؛ آن‌جا که در آیه 72 سوره مبارکه حجر، هنگام روایت ماجرای حمله به خانه لوط(ع)، پیامبرخدا(ص) را با اصطلاح «لَعَمْرُکَ» (به جان تو سوگند) خطاب قرار می‌دهد و این شرفی است که خداوند تنها به خاتم‌الانبیا (ص) عطا فرموده و دیگر انبیا – که سلام و درود خداوند بر آن ها باد – حتی پیامبران بزرگی چون نوح و ابراهیم علیهم‌السلام را به آن مفتخر نکرده. نمی‌دانم چرا این بیت شیخ بلخی در ذهنم تداعی شد که سروده‌ است «مرا به جان تو سوگند و صعب سوگندی / که هرگز از تو نگردم نه بشنوم پندی.»
    • در قرآن مجید، نامِ نامی رسول مهربانی‌ها، یک بار به  صورت «احمد» (در آیه 6 سوره صف) و از زبان حضرت عیسی – که درود خداوند بر او و مادر پاک‌دامنش باد – و چهار بار به صورت «محمد» (در آیه 144 سوره آل‌عمران، آیه 40 سوره احزاب، آیه 2 سوره محمد و آیه 29 سوره فتح) آمده ‌است که در هر یک از آن ها، اوج توجه و عنایت پروردگار به آن وجود مقدس را می‌بینیم.
    • ما که مدعی پیروی از پیامبر رحمت(ص) هستیم، باید چگونه آن عظمتِ عظیم را پاس بداریم؟ چگونه باید این منزلت و جایگاه رفیع و والا را رعایت کنیم تا خدای نکرده، به غلو آلوده یا زبانم لال، حمل بر بی‌اعتنایی نسبت به آن وجود مقدس نشود؟ به قرآن بنگریم تا درک بهتری از این موضوع پیدا کنیم. خداوند متعال در آیه 80 سوره مبارکه نساء می‌فرماید: «مَّن یُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّه»؛ اگر می‌خواهید خدا را فرمانبرداری کنید از پیامبر او اطاعت کنید.
    • در این آیه، از نظر واژگانی، اطاعت از پیامبرخدا(ص) بر اطاعت از پروردگار مقدم شده ‌است؛ پناه می‌برم به خدا از این‌که بخواهم درباره تقدم و تقدم نام حضرت حق، سخنی به گزاف گفته‌ باشم، نه! مطلب چیز دیگری است. به راستی این عنایت از سوی حضرت حق به عبد برگزیده‌اش را چه باید دانست؟ آیا جلوه رحمانیت خداست یا جلوه عشق ربانی او نسبت به بنده برگزیده ‌است؟ نمی‌دانم چه بگویم، عقل ما قاصر است از بیان این معنای عمیق. به آیه 64 سوره نساء بنگرید؛ حق‌تعالی می‌فرماید: «وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوا أَنفُسَهُمْ جَاءُوکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِیمًا» خداوند به کسانی که خطا کرده و مشتاق بخشایش هستند، می‌فرماید که باید نخست به درگاه او توبه کنند، اما زمانی توبه آن ها پذیرفته خواهد شد که پیامبرخدا(ع) نیز، برای این افراد از درگاه خداوند طلب آمرزش کند.
    برچسب ها