ببینید | چرا پس از گذشت ۱۴۰۰ سال همچنان برای امام حسین گریه می‌کنیم؟

شیعه، مذهب گریه و ناله نیست، مذهب حق و عدالت طلبی است. اما اگر یاد امام حسین و شهدای حق طلب و ایثارگر هر ساله تجدید نشود در نتیجه مکتب ایثار و شهادت فراموش می‌شود.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، یکی از سوالاتی که در جامعه حال حاضر دائما مطرح می‌شود، این است که چرا با وجود گذشت بیش از ۱۴۰۰ سال هنوز برای امام حسین علیه السلام گریه و عزاداری می‌کنیم؟

در همین راستا، مرکز ملی پاسخ‌گویی به سوالات دینی، با انتشار انیمیشنی، به این سوال پرداخته است که در ادامه مشاهده می‌کنید.

https://www.aparat.com/v/msvi509

جواد محدثی در یادداشتی در همین موضوع می‌نویسند:

اشک، زبان دل است. گریه کردن، گاهی اعتراض به یک جنایت است. نوحه‌سرایی، گاهی زنده نگه داشتن یاد یک مظلومیت و افشای یک ظالم است. حادثه عاشورا که در سال ۶۱ هجری در کربلا اتفاق افتاد، یکی از بزرگ‌ترین جنایت‌های بشری درباره گروهی از پاک‌ترین و فداکارترین انسان‌ها بود؛ آن هم از سوی کسانی که خود را پاک و صالح می‌دانستند؛ اما برای حفظ قدرت خود، دست به یک قتل‌عام زدند و فرزند پیامبر خدا(ص) را، همراه برادران و فرزندان و یارانش کشتند؛ حتی از کشتن کودک شش‌ماهه هم که تشنه بود و بی‌تاب، چشم نپوشیدند.
بعضی ظلم‌ها و مظلومیت‌ها، اگر یاد نشود، فراموش می‌شود.

متن کامل یادداشت او را اینجا بخوانید.