امام حسن عسکری(ع) چگونه یک فیلسوف عراقی را از شبهه تناقض قرآن بازداشت؟

اسحاق کندی، از دانشمندان و فیلسوفان مشهور عراق، اگرچه اسلام را پذیرفته بود، اما بر این باور بود که برخی آیات قرآن با یکدیگر ناسازگار هستند. بر همین اساس تصمیم گرفت کتابی درباره آنچه «تناقض‌های قرآن» می‌پنداشت، تألیف کند و مدت‌ها تمام وقت خود را صرف این کار کرد.در این میان، یکی از شاگردان کندی به محضر امام حسن عسکری(ع) رسید و ماجرا را با ایشان در میان گذاشت. امام(ع) با اشاره به جایگاه علمی استادش فرمودند: «آیا در میان شما فردی نیست که با استدلالی منطقی او را از این کار بازدارد؟»

شاگرد پاسخ داد که آنان توانایی علمی لازم برای مجاب کردن استاد خود را ندارند. در این هنگام، امام حسن عسکری(ع) راهکاری حکیمانه ارائه کردند و فرمودند: نزد استاد خود برو و در فرصتی مناسب از او بپرس: «آیا ممکن است خداوند از آیات قرآن معنایی غیر از آنچه تو برداشت کرده‌ای اراده کرده باشد؟»شاگرد طبق توصیه امام عمل کرد. اسحاق کندی پس از شنیدن این پرسش لحظاتی به فکر فرو رفت و سرانجام پاسخ داد: «آری، چنین احتمالی وجود دارد؛ زیرا واژه‌ها می‌توانند معانی مختلفی داشته باشند.»

در ادامه، شاگرد یادآور شد که اگر چنین احتمالی وجود دارد، ممکن است برداشت او از برخی آیات کامل یا دقیق نبوده باشد. این نکته، ذهن فیلسوف را به خود مشغول کرد و او را واداشت تا بار دیگر مبانی فکری خود را مورد بازنگری قرار دهد.پس از آنکه کندی دریافت این استدلال از امام حسن عسکری(ع) سرچشمه گرفته است، به عظمت علمی آن حضرت اعتراف کرد و گفت: «چنین سخنی جز از خاندان رسالت صادر نمی‌شود.»بر پایه این روایت، اسحاق کندی سرانجام از ادامه نگارش کتاب خود دست کشید و نوشته‌های مربوط به ادعای تناقض در قرآن را از بین برد.این ماجرا نمونه‌ای روشن از شیوه علمی و استدلالی امام حسن عسکری(ع) در مواجهه با شبهات فکری است؛ روشی که به جای جدال و تقابل، بر گفت‌وگو، تأمل و توجه به لایه‌های عمیق‌تر معانی قرآن کریم تکیه دارد.