قرآن کریم از انسانها در آغاز بهعنوان «امت واحده» یاد میکند، اما این وحدت در گذر زمان با عوامل گوناگونی به چالش کشیده شده است؛ از هوای نفس، خودبرتربینی، حسادت و بدگویی گرفته تا قومگرایی، اختلافات مذهبی، سوءظن و حتی نفوذ و سلطه بیگانگان. بررسی آموزههای قرآن نشان میدهد که واگرایی امت اسلامی تنها محصول اختلافات آشکار نیست، بلکه ریشههایی عمیق و گاه پنهان دارد که شناخت آنها میتواند نخستین گام برای بازگشت به وحدت و همبستگی باشد.
هیئت علمی مکتب نرجس(س)، گفت: قرآن کریم انسان را به سوی زندگیای هدایت میکند، که در آن انسانیت، پویایی و حرکت به سوی کمال متجلی باشد و یکی از مهمترین عوامل تحقق چنین زندگیای، امید است.
همه انسانها، حتی بهترین بندگان خدا، در مسیر زندگی با آزمونهایی مانند ترس، فقدان، مشکلات مالی و سختیهای گوناگون روبهرو میشوند؛ اما از نگاه قرآن، قرار نیست این آزمونها انسان را شکست دهند. صبر، امید به خدا، توجه به گذرا بودن دنیا و عبرت گرفتن از سرگذشت پیشینیان، همان کلیدهایی هستند که میتوانند ما را از سختترین امتحانهای زندگی سربلند بیرون بیاورند.
صدقه از سفارشهای مؤکد اسلام است و برای آن حد و اندازهای تعیین نشده تا هرکس به اندازه توان خود در این کار خیر سهیم باشد. با این حال، قرآن کریم هشدار میدهد که ارزش این عمل نیک با منت گذاشتن، آزار نیازمندان یا خودنمایی از بین میرود؛ از همین رو، آیات و روایات بر صدقه پنهانی، حفظ کرامت نیازمندان و اخلاص در انفاق تأکید ویژه دارند.
عدالت امام علی (ع)، فراتر از یک اندیشه یا آرمان خیالی، بلکه الگویی عملی و جامع برای زمامداری و حکومتداری اسلامی است. این عدالت، ریشه در عمق باورهای دینی و انسانی امام علی (ع) داشت و در تمام زوایای زندگی ایشان، از قضاوت و حکومتداری گرفته تا روابط شخصی و اجتماعی، تجلی مییافت.
اصطلاح «عذر بدتر از گناه»، در مواردی به کار میرود که افراد بخواهند برای خطاها و اشتباهات خود، بهانهها و توجیهاتی ارائه کنند که نه تنها قانعکننده نیست؛ بلکه اگر آنچه برای توجیه اشتباهات، مطرح میشود، واقعیت داشته باشد، دلایل مطرح شده، خود خطایی بزرگتر و اشتباهی توجیهناپذیرتر است!