یک استاد و پیشکسوت قرآن کریم با اشاره به ماجرای عثمان بن حنیف، والی بصره، و حضور وی در یک مهمانی اشرافی گفت: این ماجرا یکی از نمونه‌های روشن در سیره حکمرانی امام علی(ع) درباره ضرورت ساده‌زیستی کارگزاران است؛ ماجرایی که حضور یک مسئول در چنین مجلسی، واکنش و توبیخ امیرالمؤمنین(ع) و انتقاد جدی ایشان نسبت به فاصله گرفتن مسئولان از زندگی مردم را به دنبال داشت.
امام علی(ع) در خطبه 138 نهج البلاغه به شرایط سخت دوران آخرالزمان اشاره می‌کند و تشبیهات دقیق و هشداردهنده‌ای ارائه می‌دهد.
خیانت فقط در عالمِ بیرون رخ نمی‌دهد. یک بی‌توجهیِ چندروزه، یک «سردیِ حساب‌شده» یا نگاهِ یخ‌زده‌ای که به جای «دوستت دارم» مژه بر هم می‌زند، شکلی از «خیانتِ عاطفیِ» پنهان است. تفاوت قهرِ زناشویی با قهرِ دو دوست در «تعلیقِ تعلق» است. دوست می‌تواند بگوید «فعلاً نمی‌بینمت»؛ اما زن و شوهر چاره‌ای جز زیستن در کنار هم ندارند. این زیستنِ اجباری در سرما، زخم‌هایی می‌زند که بعدها حتی با پوزشِ عمیق هم خوب نمی‌شوند.
امام جماعت مسجد امام رضا(ع) اهواز گفت: یکی از فضایل کمتر شنیده شده از حضرت امیرالمؤمنین(ع) این است که خداوند در قرآن ایشان را مایه زیبایی و زینت زمین قرار داده است؛ برخی از بزرگان کمتر درباره این فضیلت حضرت در آثار خود نوشته‌اند و هنوز بعد از ۱۴ قرن، آیاتی که در شأن ایشان است کمتر بیان شده است.
هرگاه سخن از فضیلت‌های معنوی و سجایای اخلاقی به میان می‌آید ناخودآگاه ذهمنمان به سوی رسول خدا (ص) و اهل بیت گرامی ایشان می رود و با مرور کردن سیره ی زندگی آنها، روح ما از چشمه ی پر فیض کمالات ایشان سیراب می شود.