مورچهای که کشتنش ثواب دارد، خارپشتی که کشتنش ۲ هزار تازیانه در پی دارد و سگی که آسیب به آن میتواند مجازات سنگینی داشته باشد؛ اینها تنها بخشی از احکامی است که در برخی متون کهن زرتشتی درباره حیوانات آمده است. «وندیداد» و «ارداویرافنامه» از تقسیمبندی جانوران به گروههایی متفاوت سخن میگویند؛ از «خرفستران» که در این متون در شمار موجودات شرور و وابسته به اهریمن معرفی شدهاند تا حیواناتی که برای کشتن یا آسیب رساندن به آنها مجازاتهای سختی تعیین شده است.