شبکه‌های اجتماعی با تبدیلِ تجربه زیسته به محصول نمایشی، چرخه پاداش اجتماعی را به محرکی برای وابستگیِ دائمی به تایید دیگران بدل کرده‌اند. این گزارش با واکاوی مفهوم اخلاقی عجب در مکتب علوی، نشان می‌دهد که چگونه وابستگی به تصویرِ ساخته‌شده از خویش، می‌تواند مانعِ نقدِ درونی و رشد اخلاقی انسان شود و فرد را از حقیقتی که هست، دور کند.
در منظومه فکری امیرالمومنین علی علیه‌السلام، صبر تنها یک ویژگی اخلاقی در حاشیه نیست بلکه رکن حیاتی و فرمانده کل سیستم ایمان به شمار می‌رود؛ تشبیه صبر به سر در پیکره دینداری، رمزی است که نشان می‌دهد بدون این قدرت مدیریت، هیچ اعتقادی نمی‌تواند در تلاطم‌های زندگی دوام بیاورد.
خطبه همام تنها یک موعظه اخلاقی یا توصیه به ریاضت‌های فردی نیست، بلکه مانیفست انسان تراز اسلام است؛ انسانی که با درک حضور بی‌واسطه پروردگار، میان شب‌های رازآلود نیایش و روزهای پرتحرک خدمت اجتماعی تعادلی شگفت‌آور برقرار می‌سازد.
در هیاهوی قاب های پر زرق و برق شبکه های اجتماعی که دیگ های نذری به ابزاری برای جلب توجه و جذب فالوور تبدیل شده اند، بازخوانی حقیقت نذر و پیراستن آن از نگاه های معامله گرایانه و تظاهر، ضرورتی انکارناپذیر برای حفظ سلامت معنوی جامعه است.