بی‌اعتمادی در زندگی مشترک ریشه در احساس ناامنی دارد و برای کاهش آن باید علت رفتار همسر را شناخت. شفافیت در رفتار، پرهیز از تحریک حساسیت‌ها و گفت‌وگوی باز و صمیمی می‌تواند احساس امنیت را افزایش دهد. حتی اگر همسر تغییر نکند، اصلاح الگوی رفتاری و صبوری می‌تواند رابطه را بهبود بخشد.
نگاهی به نامه سی و یکم نهج‌البلاغه نشان می‌دهد که چگونه امیرالمؤمنین (ع) مرز میان محافظت دلسوزانه از خانواده و کنترل‌گری آسیب‌زا را ترسیم کرده است.
قرآن، مستکبرانِ فاقدِ اَیمان را دشمنانی می‌داند که یمین، عهد و قرارداد را محترم نمی‌شمارند و پیوسته خیانت می‌ورزند. چون «لا أیمان لهم»، نه دوست و نه دشمن از مکرشان در امان نیست؛ بنابراین اعتماد به چنین پیمان‌شکنان، امری جاهلانه و سفیهانه است.