پس از واقعه کربلا، مسئله شیعه فقط «ماندن» نبود؛ مسئله این بود که این جریان چگونه باید از یک جمعِ تحت فشار، سوگوار و پراکنده، به یک هویت روشن، منسجم و دارای مرجعیت فکری تبدیل شود. در این میان، امام محمدباقر(ع) نقشی تعیینکننده ایفا کرد.