رابطه برادرانه امام حسن(ع) و امام حسین (ع) نمونهای بینظیر از همافزایی، احترام متقابل و حذف اصطکاکهای خانوادگی است که بازخوانی دقیق آن میتواند کلید حل بسیاری از بحرانها و لجاجتهای میان خواهران و برادران در دنیای مدرن باشد.
در عصرِ امام حسن مجتبی (ع)، میدانِ نبرد فقط میدانِ شمشیر نبود؛ منبر، نامه، شایعه، تطمیع و ترساندنِ افکارِ عمومی، ابزارهای اصلیِ جنگی بودند که معاویه با مهارت به کار گرفت. او با ساختنِ روایتی وارونه از حقیقت، امامِ حق را در چشمِ بخشی از جامعه، از رهبرِ مشروع به عاملِ اختلاف و از مدافعِ عدالت به مانعِ صلح و ثبات تبدیل کرد؛ پروژهای که امروز میتوان آن را یکی از روشنترین نمونههای «جنگِ روایتها» در تاریخ دانست.