امید همیشه به معنای رسیدن به آن چیزی نیست که می‌خواهیم؛ گاهی فقط یادآوری این حقیقت است که هنوز برای صدور حکم نهایی درباره آینده زود است. جایی میان یأس و خوش‌خیالی، امید به انسان اجازه می‌دهد دوباره تلاش کند، دعا کند، اشتباه خود را جبران کند و به گشایشی بیندیشد که شاید هنوز راهش را پیدا نکرده است.
در تمام برهه‌ها که امامت در انزوا قرار می‌گیرد، «دوران ظلم» است که وظیفه؛ صبر و امید است و صد البته که افضل دوران است.