فخرفروشی و به رخ کشیدن خوبی‌ها، تنها نشانه خودبرتربینی نیست، بلکه می‌تواند به‌تدریج صفای باطن و سرمایه معنوی انسان را از بین ببرد. مؤمن واقعی به‌جای نمایش فضایل خود و مقایسه خویش با دیگران، باید مراقب نیت‌ها و رفتارهایش باشد؛ چراکه خودنمایی با حقیقت ایمان و اخلاص در بندگی سازگار نیست.
زندگی دینی در فضای مجازی فقط به انتشار مطالب مذهبی محدود نمی‌شود؛ شیوه برخورد با دیگران، بازنشر اخبار، رعایت حریم خصوصی و واکنش به اختلاف‌نظرها نیز بخشی از مسئولیت اخلاقی کاربران است. کتاب «زندگی دینی در فضای مجازی» نوشته زهره آیت‌اللهی و زینت آیت‌اللهی، فرصتی برای تأمل درباره پیوند میان آموزه‌های اسلامی و رفتار انسان در جهان دیجیتال فراهم می‌کند.
ایمان تنها به باور قلبی خلاصه نمی‌شود؛ آنچه صداقت ایمان را آشکار می‌کند، عمل به تعهدات و مسئولیت‌های برخاسته از آن است. امام شهید در کتاب «طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن» با طرح این معیار، نسبت میان ایمان واقعی و وعده برتری مؤمنان را به چالش می‌کشد.
سخنران حرم بانوی کرامت با اشاره به آیات ۱۰۷ تا ۱۱۰ سوره کهف، چهار اصل «ایمان به خدا، عمل صالح، امید و اخلاص» را راهکار قرآنی مؤمنان برای عبور از شرایط سخت و بحرانی دانست و گفت: حتی در شرایطی که دشمنان در برابر ملت صف‌آرایی کرده‌اند، تکیه بر این اصول می‌تواند انسان را در مسیر خود ثابت‌قدم و استوار نگه دارد.
۱۲ سال از بهترین سال‌های زندگی یک کودک در مدرسه می‌گذرد؛ اما آیا خروجی این سال‌ها فقط چندین جلد کتاب، مجموعه‌ای از محفوظات و یک کارنامه تحصیلی است؟ از نگاه «آقای شهید»، مأموریت مدرسه فراتر از انتقال دانش است؛ مدرسه باید انسانی مؤمن، خردورز، اهل تفکر و تحلیل و در عین حال مسئولیت‌پذیر و اهل عمل تربیت کند؛ نسلی که بتواند آموخته‌های خود را به میدان زندگی و ساختن جامعه بیاورد.
تربیت جنسی فرزندان فقط با آموزش و توصیه پیش نمی‌رود؛ وقتی والدین خودشان از تهذیب نفس و ایمان فاصله داشته باشند، مهم‌ترین پشتوانه درونی فرزند برای مهار غریزه شکل نمی‌گیرد. در این میان، آرامش و رفتار والدین می‌تواند فرزند را به سوی ایمان و خویشتن‌داری هدایت یا از آن دور کند.
آرامش گمشده بسیاری از انسان‌ها در روزگار پرهیاهوی امروز است؛ اما قرآن کریم برای رسیدن به این آرامش، تنها به تغییر شرایط زندگی اشاره نمی‌کند، بلکه از مسیری درونی سخن می‌گوید که با ایمان و یاد خدا آغاز می‌شود و با توکل، تقوا، توبه، انس با قرآن و دعا ادامه پیدا می‌کند. در آموزه‌های قرآنی، آرامش واقعی زمانی شکل می‌گیرد که انسان در میان سختی‌ها، تکیه‌گاه خود را خداوند بداند و دلش را به او بسپارد.
رعایت مبانی مشترک و بدیهی اندیشه، از جمله محال بودن اجتماع نقیضین، شرط اساسی هر گفت‌وگوی علمی و مسیری برای رسیدن به حقیقت است. انسان زمانی می‌تواند با بهره‌گیری درست از عقل و دوری از پیش‌داوری‌ها و آفت‌های اخلاقی همچون حسادت و لجاجت، به شناخت مبدأ هستی دست یابد.
آتش روشن کردند، مؤمنان را در برابر آن قرار دادند و خود شاهد سوختن آنان شدند؛ اما جرم قربانیان چه بود؟ سوره بروج پاسخ می‌دهد: «ایمان به خدا». ماجرای «اصحاب اخدود» تنها روایت یک جنایت هولناک نیست؛ قرآن در ادامه این ماجرا، از قدرتی سخن می‌گوید که هیچ ظلمی از نگاهش پنهان نمی‌ماند و سرانجام مؤمنان و ستمگران را به روشنی ترسیم می‌کند.
در روزهایی که سختی‌ها می‌توانند امید انسان را کم‌رنگ کنند، قرآن کریم پیامی روشن برای مؤمنان دارد؛ «سستی نکنید و اندوهگین نشوید». آیه ۱۳۹ سوره آل‌عمران، ایمان را نیرویی برای ایستادگی در برابر دشواری‌ها می‌داند و یادآوری می‌کند که مؤمن نباید در برابر شکست و اندوه، راه استقامت و امید را فراموش کند.
آسیب‌شناسی سینمای دینی نشان می‌دهد چالش اصلی این گونه سینمایی در ایران، فقدان موضوع نیست؛ آنچه بیش از هر چیز به آن نیاز داریم، روایت است. به زبان ساده، ایمان زمانی می‌تواند در سینما جان بگیرد که در رفتار، انتخاب و سرنوشت شخصیت‌ها دیده شود، نه اینکه صرفاً در قالب دیالوگ‌های مستقیم و تکراری بیان شود.
در روزگاری که نوجوانان می‌توانند در خلوت خود به انواع محرک‌های جنسی و محتوای نامناسب دسترسی داشته باشند، نظارت والدین همیشه امکان‌پذیر نیست؛ حجت‌الاسلام محسن عباسی‌ولدی با تأکید بر نقش «ایمان»، معتقد است نیرویی که می‌تواند در نبودِ ناظر بیرونی نوجوان را از گناه بازدارد، باید از درون او شکل گرفته باشد.
قرآن برای زن شایسته فقط به ظاهر و شرایط اجتماعی توجه ندارد؛ ایمان، مهربانی، مسئولیت‌پذیری و حتی نحوه برخورد با خطاها، بخشی از این معیارهاست.
در روزگاری که نوجوانان می‌توانند با چند کلیک به انبوهی از محتوا و اطلاعات متناقض دسترسی پیدا کنند، آیا تفتیش گوشی، کنترل فضای مجازی و ترساندن از پیامدهای رفتارهای جنسی می‌تواند ضامن تربیت صحیح باشد؟ حجت‌الاسلام محسن عباسی‌ولدی با نقد این رویکردها، بر نقش یک عامل درونی تأکید می‌کند؛ عاملی که به باور او می‌تواند حتی در خلوتی که هیچ نظارت بیرونی وجود ندارد، رفتار انسان را مدیریت کند: «ایمان».
نام حضرت مریم سلام‌الله‌علیها در قرآن فقط با یک روایت تاریخی گره نخورده است؛ او در متن وحی، الگویی زنده از پاکدامنی، بندگی و ایستادگی در میدان تهمت‌ها و آزمون‌های سخت معرفی می‌شود؛ الگویی که برای انسان امروز نیز حرف‌های تازه دارد.
ایمان واقعی، آگاهانه است، نه مقلدانه یا متعصبانه. ایمانی که از روی تقلید یا تعصب باشد، با اولین فشار (مثل آهن گداخته) از بین می‌رود، اما ایمان مبتنی بر آگاهی و بصیرت، در سخت‌ترین شرایط هم استوار می‌ماند.
بر اساس دیدگاه‌های دینی و فلسفی، زمان به خودی خود دارای ارزش ذاتی یکسان است، اما برخی از روزها و شب‌ها به دلیل رویدادهای مهمی که در آنها رخ داده است، از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند.
در حدیثی از پیامبر اسلام (ص)، چهار عامل اساسی برای برکت علم و پایداری ایمان ذکر شده است. این چهار نکته شامل احترام به استاد، تعظیم خداوند، نیکی به پدر و مادر، و ترک آزار به مخلوقات خداوند است. رعایت این اصول می‌تواند موجب شود که فرد در مسیر علمی و معنوی خود موفق و پایدار بماند و از مشکلات و تحولات منفی در ایمان خود جلوگیری کند.
بدون ایمان به خدا، حتی مفاهیمی مثل «خوبی» و «بدی» هم پایه محکمی ندارند. اگر نیرویی فراتر از انسان وجود نداشته باشد که معیار نهایی اخلاق باشد، ارزش‌ها نسبی می‌شوند و هر جامعه یا فردی می‌تواند تعریف خاص خود را از درست و نادرست داشته باشد. در نتیجه، هیچ ضمانتی وجود ندارد که انسان‌ها به اخلاق پایبند بمانند، چون پاداش و هدف نهایی‌ای در کار نیست.
علامه طباطبایی از مشاهده‌ی آرامش و توجه کامل قاضی در نماز، در حالی که خود و خانواده‌اش بیمار بودند، سخن گفته‌اند. این داستان، درس ارزشمندی از ایمان و آرامش در برابر سختی‌ها ارائه می‌دهد.
در گذشته، با آغاز ماه رمضان گویی پرده‌ای از آرامش بر شهر گسترده می‌شد. جرم و جنایت کاهش می‌یافت، مردم مهربان‌تر می‌شدند و گذشت و ایثار در رفتارها بیشتر به چشم می‌آمد. مساجد پُر از جمعیت بود، صفوف نمازگزاران تا بیرون از درهای شبستان امتداد می‌یافت و منبرها، مأمن دل‌هایی بودند که در پی معنویت می‌گشتند، اما امروز این تصویر آشنا رنگ باخته است.
یقین، آن درجه بالای ایمان است كه دیگر تردیدی در آن راه نمی‌یابد.
طی الارض یک مرحله از رشد معنوی است که انسان می‌تواند در یک لحظه به هر جای زمین برود و کسی قادر به طی الارض است که نفسش را تهذیب کرده باشد.
مقصد نهایی سیر و سلوک پویندگان راه خدا، رسیدن به قله یقین و شهود قلبی حضرت حق است.
آیات ۹ تا ۱۴ سوره «حجرات» درباره دو گروه از مومنان سخن می گوید که بین شان جنگی شود. پرسش این است که در چنین شرایطی طرف چه کسی باید بود؟
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، استاد شهید مطهری، در یکی از سخنرانی های خود به موضوع حضور قلب در هنگام نماز خواندن اشاره کرده است. استاد مطهری معتقد است که نمازی که بدون حضور قلب خوانده شود، هرچند که صحیح است اما هیچ گاه قبول نمی‌شود. سخنان او را در این ویدئو بشنوید. https://www.aparat.com/v/mnt608l
افراد بى ایمان در میان غرور و یأس دست و پا مىزنند افراد با ایمان در میان شکر و صبر قرار دارند.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حجت‌الاسلام سیدحمید میرباقری، سخنران حرم حضرت معصومه(س) در یکی از سخنرانی‌هایش درباره ویژگی مهم مؤمنین گفت: اگر کسی که ۹۰ سال از خداوند عمر گرفته است و در طول عمر خود، نافله شب را ترک نکرده باشد؛ یک‌باره بگوید این کار‌ها چه بود که ما انجام دادیم! روزه […]
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ورود به بهشت بر ملاک “ایمان” و “عمل صالح” استوار است. محب اهل بیت(علیهم السلام) هم به شرطی به بهشت می‌رود که به لوازم دوستی با اهل بیت(ع) عمل کرده باشد. یا سرمایه‌ای اندوخته باشد که با آن مورد شفاعت واقع شود.
درباره نام امام رضا(ع)، دو روایت متفاوت در منابع شیعه و سنی در این باره نقل شده است که روایت شیعه آن را نامی از جانب خداوند و اعطایی از مقام ذات احدیت می‌داند.