اسلام رابطه میان طلبکار و بدهکار را صرفاً یک مناسبات مالی نمیداند؛ بلکه آن را عرصهای برای سنجش اخلاص، کرامت انسانی، خوشاخلاقی و عدالت معرفی میکند. آموزههای قرآن و اهلبیت(ع) از طلبکار میخواهد در کنار رعایت حق خود، آبروی بدهکار را حفظ کند، از منت گذاشتن بپرهیزد، در صورت ناتوانی او مهلت دهد و در شرایطی حتی از طلب خود بگذرد؛ مجموعهای از توصیهها که نشان میدهد در منطق دینی، ارزش یک رابطه مالی تنها به بازگشت پول محدود نمیشود.