انسان معاصر با وجود دسترسی به بیشترین امکانات و ابزارهای رفاهی، همچنان با پرسش بنیادین معنا روبهروست؛ بحرانی که نشان میدهد انباشت موفقیتهای بیرونی بدون اتصال به غایتی پایدار، نمیتواند تهی بودن درون را پر کند.