رسول اکرم(ص) در حدیثی، سه عمل را از جمله اعمالی برشمرده‌اند که پس از مرگ انسان نیز آثار آن باقی می‌ماند و زمینه استمرار خیر و ثواب برای او را فراهم می‌کند.
گاهی یک عمل عبادی وقتی در جمع انجام می‌شود، تنها به مجموع اعمال افراد محدود نمی‌ماند، بلکه اثر آن در میان اعضای جامعه بازتاب پیدا می‌کند. روایتی از مرحوم صدر اصفهانی، با مثالی ساده از فرستادن صلوات، تصویری روشن از تفاوت میان عمل فردی و عمل اجتماعی ارائه می‌دهد؛ تفاوتی که نشان می‌دهد یک عمل جمعی چگونه می‌تواند اثر هر فرد را چندین برابر کند.
روایات اسلامی جایگاه ویژه‌ای برای مراقبت از بیماران و یاری رساندن به انسان‌های ناتوان قائل شده‌اند؛ تا آنجا که برای پرستاری یک شبانه‌روز از بیمار، پاداشی بزرگ همچون محشور شدن با حضرت ابراهیم خلیل(ع) و عبور سریع و ایمن از صراط وعده داده شده است.
امام صادق علیه السلام فرمودند: غذا دادن به یک مومن در روز عید غدیر چه فضیلت و ثوابی دارد.
سپرده‌گذاری در قرض‌الحسنه اگر با نیت مشارکت در کار خیر و کمک به نیازمندان انجام شود، سبب شرکت در ثواب وام‌های پرداختی می‌گردد.
بی تردید هرگز افطاری دادن جای روزه واجب را نمی گیرد، اما در ارزیابی ثواب، گاهی ثواب افطاری بیشتر است.
پذیرش اعمال منوط به تقواست؛ ثواب‌های بزرگ می‌توانند به دلیل نیت، زمان خاص یا جایگاه سوره‌ای مانند قدر باشند.
قرض الحسنه و صدقه هردو از سنت‌های اسلامی هستند که در آموزه‌های دینی فراوان به آن‌ها توصیه شده است، اما قرض الحسنه دادن ثواب بیشتری دارد.
هدیه دادن یکی از رفتارهای پسندیده در اسلام است که از لحاظ اجتماعی و از نظر روحی و عاطفی نیز تأثیرات مثبتی دارد.
امام زاده‌ی لازم التعظیم، جناب عبدالعظیم که نَسَب شریفش به چهار واسطه، به سبط جلیل حضرت خیر الوری، امام حسن مجتبی(علیه‌السلام) به این طریق منتهی می‌گردد: عبدالعظیم بن عبدالله بن علی بن الحسن بن زید بن الحسن بن علی بن ابی‌طالب.
با توجه به روایات مختلف، بوسیدن پدر و مادر، بدون ذکر محل خاصی، از عمل‌های پسندیده است. و هیچ روایتی به‌طور صریح بوسیدن دست، پا یا صورت والدین را منع نکرده است.