آیا می‌توان پیام خصوصی دیگران را در گروه‌های خانوادگی منتشر کرد یا تصویر و صدای آن‌ها را بدون اجازه در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشت؟ فقه اسلامی درباره انتشار اسرار، تجسس و نقض حریم خصوصی چه می‌گوید؟
معماری سنتی ایران فراتر از ترکیب خشت و آجر، ترجمان کالبدی اخلاق حیا و مردم‌داری بود؛ مهندسی هوشمندانه‌ای که مانع نفوذ نگاه غریبه به امن‌ترین پناهگاه زندگی می‌شد.
انتقال تعاملات انسانی به صفحه درخشان تلفن‌های هوشمند، ساختار خیرگی دیداری و حریم بدن را دگرگون کرده است؛ تحولی که ضرورت بازخوانی عمیق فقهی احکام نگاه و پوشش را بیش از هر زمان دیگری آشکار می‌سازد.
بر درگاه خانه‌های کهن ایران، دو کوبه با دو آوای بم و زیر سال‌ها پاسدار آرامش اهل خانه بودند؛ تدبیری در معماری که یادآوری می‌کرد ورود به خلوت انسان‌ها، پیش از کلید، نیازمند اذن و ادب است.
در عصر زیست شیشه‌ای که حریم‌های خصوصی فرو ریخته است، مادر به عنوان نگهبان اصلی اسرار خانواده، نقشی فراتر از یک مربی، بلکه در قامت لنگرگاهی برای ثبات روانی اعضای خانه ایفا می‌کند.
در روزگاری که زیست انسانی با داده، شبکه و الگوریتم گره خورده است، تقلیل مسئله اینترنت به یک ابزار فنی ناکارآمد خواهد بود؛ بازخوانی منظومه اخلاقی رساله حقوق امام سجاد (ع) نشان می‌دهد اگرچه این متن کهن در پی تأسیس حقوق مدرن سایبری نبوده، اما منطق بنیادین آن در پیوند میان «حق، ابزار، قدرت و مسئولیت» می‌تواند مبنایی بومی و عمیق برای بازتعریف حدود حکمرانی، صیانت از حریم خصوصی و مهار دست‌اندازی به حقوق بنیادین شهروندان در زیست‌بوم دیجیتال ایران فراهم کند.
از عکس صبحانه و قهوه گرفته تا خصوصی‌ترین لحظه‌های زندگی؛ شبکه‌های اجتماعی کاری کرده‌اند که بسیاری از ما نه‌فقط زندگی کنیم، بلکه هم‌زمان به فکر نمایش آن هم باشیم. اما پشت این میل دائمی به استوری گذاشتن و دیده‌شدن چیست؟ نیاز به تأیید، ترس از فراموش‌شدن یا گرفتار شدن در چرخه‌ای که در آن ارزش لحظه‌ها با تعداد لایک‌ها و واکنش‌ها سنجیده می‌شود؟
نگاهی به نامه سی و یکم نهج‌البلاغه نشان می‌دهد که چگونه امیرالمؤمنین (ع) مرز میان محافظت دلسوزانه از خانواده و کنترل‌گری آسیب‌زا را ترسیم کرده است.
در ساختارِ اجتماعیِ اسلام، رفعِ نیازهایِ عمومیِ جامعه، فراتر از یک انتخابِ شخصی، در زمره‌یِ تکالیفِ الهی قرار می‌گیرد. تصدیِ مشاغلِ تخصصیِ جنسیتی، نه تنها یک حرفه، بلکه کوششی برایِ حفظِ کرامتِ انسانی و رعایتِ حریم‌هایِ شرعی در مسیرِ خدمت به خلق است.
بازگو کردن راز نوجوان، وقتی برای کنترل کردن او باشد، اشتباهی بزرگ است؛ اما اگر برای مراقبت از او در برابر خطرات جبران‌ناپذیر باشد، یک مسئولیت انسانی است.
برای نوجوانان حریم خصوصی باید به‌صورت هدایت‌شده و نه مطلق باشد؛ والدین می‌توانند با تعریف کاربری مشخص برای اتاق و ابزارهای دیجیتال، جلوگیری از ایجاد «حیاط خلوت» و نظارت تدریجی، هم استقلال کودک را تقویت کنند و هم مسئولیت و رشد سالم او را تضمین نمایند، بدون اینکه حق والدین برای مدیریت تربیتی از بین برود.