رضاشاه در کمتر از دو دهه ارتشی منظم، راه‌آهن، سازمان اداری متمرکز و نظام مالیاتی جدید ایجاد کرد، اما همین دولت مقتدر در شهریور ۱۳۲۰، بدون مقاومت مؤثر در برابر نیروهای شوروی و بریتانیا، فروپاشید. بررسی این سقوط در پرتو سخن امیرالمؤمنین علیه السلام که فرمود حکومت با کفر می‌ماند، اما با ظلم نمی‌ماند، نشان می‌دهد قدرت نظامی بدون عدالت و رضایت مردم، امنیتی شکننده و موقتی می‌سازد.
حکومت در نگاه اسلامی یک ملک شخصی یا جایگاه تشریفاتی نیست؛ بلکه بار سنگین امانتی است که شانه‌های کارگزار را به لرزه می‌اندازد. دولت خدمتگزار در این منظومه، دولتی است که گوش شنوا دارد و از توضیح دادن به مردم ابایی ندارد.
نامه امام علی(ع) به مالک اشتر، سندی است که بیش از هزار و چهارصد سال قدمت دارد. اما گویی همین امروز نگاشته شده است.
بحران عاملیت و انفعال در برابر ساختارهای متصلب، به گفته موسوی، افراد را به ظاهرگرایی و اخباری‌گری سوق می‌دهد؛ راه برون‌رفت، بازگشت به عقلانیت و پذیرش مسئولیت در بازسازی انقلابی ساختارها است.