گاهی انسان نه به دلیل بزرگی مشکلات، بلکه بهخاطر تمام شدن توان صبرش از ادامه مسیر بازمیماند؛ اما اگر صبر به ذکر و ارتباط با خداوند گره بخورد، دیگر پایانی برای آن تصور نمیشود. در این نگاه، نماز و یاد خدا نیرویی میسازند که انسان را در برابر موانع مقاوم نگه میدارد و مسیر حرکت او به سوی قلههای علم، معنویت، اخلاق و اقتدار را متوقف نمیکند.
در هیاهویِ زیستِ دیجیتال که مغزِ ما به پرشهایِ مداوم از یک سوژه به سوژهیِ دیگر عادت کرده است، سجاده گاهی به جایِ میعادگاهِ حضور، به ایستگاهِ مرورِ چکلیستهایِ روزانه تبدیل میشود. بازخوانیِ مفهومِ حضورِ قلب، راهکاری است برایِ نجاتِ نماز از تبدیل شدن به یک عادتِ مکانیکی و بازیابیِ حلاوتِ گفتگو با خداوند.