خواجه نصیرالدین طوسی، با جایگاه استثنایی خود در تاریخ اندیشه اسلامی، نه تنها فیلسوفی برجسته بلکه معمار کلام امامیه نیز بود. او در تلاقی دو جهانِ عقل فلسفی و وحی کلامی، برآن شد تا با بهرهگیری از فلسفه مشائی، اساسهای کلام شیعی را بنیانگذاری کند.
خواجه نصیرالدین طوسی را میتوان نماد تابآوری فرهنگی ایران دانست. او در دورانی زیست که هر آنچه «ایرانی» تلقی میشد، در معرض نابودی بود. اما او با درک عمیقی از زمانه توانست از دل ساختار قدرت جدید، فضایی برای احیای تمدن بیافریند. حمله مغول، تنها روایت سوختن کتابها نیست؛ روایت دوباره نوشتن آنهاست. و در این بازنویسی، نام خواجه نصیرالدین طوسی میدرخشد.
کتاب «الهیات سلبی در مدارس کلامی امامیه» نوشته «سید مسیح شاهچراغ» به همت پژوهشگاه قرآن و حدیث منتشر شد.