انقلاب مشروطیت ایران در اوایل سده چهاردهم هجری خورشیدی، نقطهعطفی بنیادین و سرنوشتساز در تاریخ سیاسی، اجتماعی و اندیشگی معاصر ایران بهشمار میرود.
با آغاز انقلاب مشروطه و مهاجرت علمای تهران، نقش چهره های روحانی در رهبری جنبش بیش از پیش پررنگ شد.