سید غلامرضا روحانی، مشهور به «اجنه»، از چهرههای ماندگار طنز و فکاهی معاصر ایران بود؛ شاعری که با زبان ساده و آشنای مردم، از فقر، گرانی، تجملگرایی، فاصله طبقاتی و گرفتاریهای روزمره جامعه گفت و بسیاری از سرودههایش به ترانه و ضربالمثلهای ماندگار تبدیل شد. او که محمدعلی جمالزاده لقب «رئیس طایفه فکاهیسرایان» را برایش برگزیده بود، توانست دردهای اجتماعی زمانه خود را چنان با طنز درآمیزد که پس از دههها، هنوز «ماشین مشدی ممدلی» و دیگر اشعارش برای مخاطب امروز آشنا و شنیدنی باشد.
انقلاب مشروطیت ایران در اوایل سده چهاردهم هجری خورشیدی، نقطهعطفی بنیادین و سرنوشتساز در تاریخ سیاسی، اجتماعی و اندیشگی معاصر ایران بهشمار میرود.
با آغاز انقلاب مشروطه و مهاجرت علمای تهران، نقش چهره های روحانی در رهبری جنبش بیش از پیش پررنگ شد.