تربیت فرزند فقط با نصیحت و تذکر پیش نمی‌رود؛ گاهی یک بازی ساده می‌تواند راهی به دنیای او باز کند که ده‌ها ساعت صحبت‌کردن نمی‌تواند. آیت‌الله حائری شیرازی(ره) معتقد بود پدر و مادر با ایجاد صمیمیت و رفاقت، اعتماد فرزند را به دست می‌آورند و وقتی اعتماد شکل گرفت، فرزند خودش برای سؤال‌کردن، یادگرفتن و پذیرفتن راهنمایی‌ها به سراغ والدین می‌آید.
امیرالمؤمنین علیه‌السلام از بالای منبر فرمودند: مسلمان باید از دوستی با سه نفر دوری کند: شوخ زشت‌کردار که کار زشت را برایت زیبا جلوه می‌دهد و دوست دارد تو هم مثل او باشی؛ احمق که نه خیر تو را می‌خواهد و نه می‌تواند بدی را از تو دفع کند؛ دروغگو که سخن تو را به دیگران و سخن دیگران را به تو می‌رساند، میان مردم تفرقه می‌اندازد و در سینه‌ها کینه می‌کارد.
پدر باید رفیق اول فرزندش باشد. وای به حال پدری که رفیق دوم فرزندش است. می‌دانی چکار می‌کند این بچه؟ هر چه از بابایش بشنود می‌رود با رفیق اولش مطرح می‌کند. اگر او تایید کرد، قبول می‌کند؛ وگرنه قبول نمی کند.
دوست واقعی باید هم عاقل باشد و هم با تقوا؛ زیرا بی‌تقوایی انسان را به گناه می‌کشاند و بی‌عقلی با نیت خیر نیز زیان می‌آفریند. تنها در پرتو عقل می‌توان راه درست را شناخت و با تقوا آن را به‌درستی پیمود.